Hoşgeldiniz! Bizi takip edin.

Kayıptı Ruhumun Atlası – I

// Mart 2nd, 2010 // 9 Yorum » // Düşümdekiler | 19 kez okundu

Pusulası şaşmış, rotası bozuk bir gemiydi ruhum.

Alaboralar arasında, fırtınalara direniyordu pervasızca.

Dur dedi bir ses, bu dalgalar boyunu aşıyor.

Tek başına hangi dalgaya meydan okuyorsun.

Devamını okuyun

Yolculuk

// Şubat 17th, 2010 // 4 Yorum » // Düşümdekiler | 20 kez okundu

“Bir adım atmakla başlarmış herşey. Yalansız dolansız bir sefere çıkmak. Göreceklerini, yaşayacaklarını bilmeden, tahmin etmeden yola koyulmak. Sadece sonunun güzelliğini bilmek.”


Bir bahar günü sessiz harflerime ses katarak merhaba dedin bana. Uzun zamandır sesi çıkmıyormuş cümlelerimin de, hiç farkında bile değilmişin sen gelene kadar. -Oysaki avazım çıktığı kadar bağırdığımı sanıyordum,aldanmışım !- Sessizliğime ses oldun önce, sonra gökkuşağının renklerini serptin karalar bağlayan hayallerime.Bir anda en güzel kırmızılar, sarılar, yeşiller, maviler sardı etrafımızı. Ne güzel oluyormuş renklere bürününce dünya. Ah benim biçare yalnızlığım, sen gelince son bulacaktı. Öyleyse bir merhaba da benden sana olsun sevgili, HOŞGELDİN ! ! !

Yol hikayeleri hep ilgi çekici olmuştur. Yollara dair anlatılan hikayeler, yaşanmışlıklarda ayrı bir samimiyet, ayrı bir heyecan vardır ve hep bizim hoşumuza gitmiştir bu hikayeler. Ama birgün kendi hikayemi anlatacağım, kelimelerle süsleyeceğim hiç aklıma gelmemişti. Ben yolları da, yolculuklara dair umutlarımı da unutmuştum. Her yola çıkışın hüsranı beni unutmaya zorlamıştı. Yalnız yola çıkmanın acısı ile bilinmedik bir durakta yalnızlık sanrıları içinde öylesine beklemekteydim. Beklemekteydim diyorum çünkü artık bir yol macerasına başladım. Elbetteki seninle. Peki neydi seninle bu yola çıkma amacı ? Neden SEN ? Gönlüm, seninkinden daha çok yakışan bir gönül bulmamış daha önce. Aşkın külfet ve ızdırap yumağı olmadığını, yaşanılası en güzel, en yoğun his olduğunu bilmemiş. Ki aşk adına nutuklar veren atıp tutan ben ne çok yanılmışım. İnsan böyle sevdaya düşmeyince bilmezmiş derler, ne kadar da doğruymuş.

Yarım yamalak yalnızlık sancıları arasında elimi tutan ellerin, bizi alıp götürüyor şimdi bilinmedik duraklara. Seninle çıkılan yolculuklar ne de güzel be sevgilim. Her adımda bambaşka bir öykünün gizlendiği, her durağında sevdaların gizli olduğu bizim yolculuğumuz. Bak bir anda cümleler benden bize döndü bile. Ki yazarda öyle söylememiş mi; Âşık, bencillik kisvesinden sıyrılıp biz elbisesini giyen kişidir.  Sen bana/bize bu güzel imkanı sundu(k)n. Şimdi bir olmanın ne ehemmiyeti var. Birlikte tadına varılan duyguların tek başına ne önemi var.

Yollar hiç bitmeyecek biz nefes aldığımız sürece, biliyorum. Peki sonuna erdirebilecek miyiz bu yolu ? Ne dersin baş edebilecek misin bu huysuz adamla ? Kendinden önce seni düşünen madde ve varlıktan öte ruhunu, kalbini, benliğini seven benimle sonuna kadar gidecek misin?

…Hoşgeldin Hayatıma…

// Ocak 23rd, 2010 // 3 Yorum » // Düşümdekiler | 66 kez okundu

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Hoşgeldim umarım hayatına, merak etme ellerimde dolu geldim :)

26 yaşına 2 gün kalmıştı ben bu satırları yazarken. Heyecanım, her zamanki gibi,  yaşamın tekerrürlerine inat tükenmeyen duyguları seninle yaşayacak olmamdı. Tüketmeyeceğiz biliyorum. Puslu duygulardan arınıp her günümün bahar tazeliğinde olduğunu hatırlattın bana. Öyle güzel düşünceler besliyorsunki hayatına dair,hayatımıza dair, insanın kendini kaptırmaması hiç elden değil…

Yılmaz Erdogan dinliyorum şuan “bir aşkı paylaşmak için çok geç” diyor , bense zamana inat bu aşk seninle  paylaşılmalıymış,daha önce neredeydin demeden alamıyorum kendimi.

Eksik birşey mi var hayatımda… Gözlerim neden sık sık dalıyor. Öyle birşey ki hemen anlatayamayacağım sanırım.Bu kez kalemime daha bir sıkı sarılıyorum. Sanırım sen yoksun yanımda şuan. Düşündükçe yokluğunu, derinden bir acı sızlatıyor içimi …  Yağmur bulutları gibi doluyum şuan. Sabret yüreğim,sabret sevdiğim düşeceğim toprağına… Rüzgarlar deliyse, benim sevgimde deli, eseceğim mutlaka yanına.

Gönlümü koymuşum güz yaprağına,sabret sevdiğim düşeceğim toprağına. Biliyorum şuan nafile serzenişlerim,ama az kaldı biliyorum.Bir ara vermek istedim yazmaya, seni en derinlerimde hissedebilmek için. Penceremi açtım , havanın ayazına inat, elimde sıcak sevdiğin bardak ile bir bardak kahve… Yeni  bir şehrin havasıyla doldururken ciğerlerimi , daha rutubetli havanın tadına varamadan,tadını almıştım ciğerlerinde nefesinin.. Ve şimdi rutubet boğazımdan ciğerlerime kadar yakıyor vücudumu… Neden mi ? Çünkü şuan yanımda değilsin…

Bir insanı sevmekle başlarmış hayat bunu en güzel sen anlattın bana.Dönüp bakınca aşka dair umutlarımıza, küçücük bir tırtılken  kelebek oluvermiş kendimizden habersiz. Birlikteyken, hayatın kanatlarındaki renklere öyle tutulmuşuzki, hayattaki tek(her) günümüzü birbirimize sunmuşuz, pişmanlık duymadan…

“Sokaklarından geçmediğim,yağmurunda ıslanmadığım şehirleri özler oldum” derdim , ama gidememiştimde hiçbir yere… Dönmüştüm dolaşmıştım yine gidememiştim … Hepsi aslında uzaktan bir sessiz sözleşmenin seslenişleriymiş, varlığının hatrına bekleyişlerimmiş… Şimdi bütün yollar sana çıkıyor…

Sana yazıyorum sensizliğin özlemiyle.İlkleri her zaman çok severim. Heyecan de, farklılık de,ne dersen de ama belki de  sana aşık olduğum kadar koyu bır tat bıraktığı içindir. Ne dersin ?

Kırılgan hayaller yok artık seninle, yazılarımın bir adresi var biliyorum. Cehennem  sıcağı düşünceler uçup gitti hayatımızdan. Dünyanın neresinde olursa olsun , bir şekere gülümseyen çocuk gibi mutluyum yanında, içimdeki pır pır hiç bitmiyor, bitmesinde…

Son sahnemizde de birlikte oynamak için çabalayacağız her daim değil mi ?

Canım’a…

O’da ne ?

// Ocak 17th, 2010 // 1 Yorum » // Lakırdı | 36 kez okundu

Geçenlerde güzel bir sürprizle karşılaştım. FriendFeed te Hakan(Dewey) güzel bir sürpriz yapmış. Son yazdığım Küp Şeker yazımı güzel bir fon müziği ile seslendirmiş. Kendisine çok teşekkür ediyorum tekrar.

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Küp Şeker

// Ocak 14th, 2010 // 2 Yorum » // Düşümdekiler | 55 kez okundu

Daha güneş yükselmemişken uyandım bir sabaha daha. Uykular haram olmuş bu aralar. Geceleri ter içinde uyanmalar, korkuyla sıçramalar ve en önemlisi her uyanışta yanımda seni aramak ve bulamamak. Bunu farkettiğimden beri uyumak ne zormuş sensiz.

Pencerenin önünde oturuyorum yine. Ufukta doğacak güneşi karşılamaya hazırlanıyorum. Ocakta kaynayan suyun sesi bozuyor tüm bu sessizliği. Ağlamaklı gözlerim dalıyor sonsuzluğa bakarken. Sızlayan kalbimim atışıyla tüm bedenim sarsılıyor. İçimdeki yıkıcı depremin kaçıncı artçısını hissediyorum belli değil. Sonra pencerenin önünden kalkıp bir bardak çay alıyorum. Sıcaklığı unutup bir yudumda yanan dudaklarımın ve dilimin acısı dahi rahatsız etmiyor beni. Pencereden süzülen soğuk rüzgarın yüzümü ezip geçişi umarsızlığıma denk geliyor. Ahh diyorum kapı çalsa, hatta açılsa sen çıkıp görünsen salonun kapısında. Gözlerinde özlemin titreyişi, bakışların gözlerimi delip geçse. Şaşkınlığın esareti ile dona kalsam, kollarının arasında kendime gelsem. Kokundan derin bir nefes alıp, huzurun ne olduğunu yeniden anlasam.

Güneşin ilk ışıkları dağların ardından gözlerime doğunca anlıyorum bir kez daha yapayalnız kaldığımı. Bu yalnızlığın buz gibi etkisi havanın soğukluğunu bile azip geçiyor. Elimde soğuyan çayı farkedince yenisini almak için tekrar mutfağa dönüyorum. Kahretsin şeker bitmiş, bir tek küp şeker kalmış. Gözlerim doluyor yine, aklıma tek şekerle çay içtiğin geliyor. Keşke o olsaydı ben şekersizde içerdim diye hayıflanıyorum. Tatlı dilinden sözcüklerle hayatım tatlanırken bırak şekeri olmasın çayın diyorum. Sen gelirsin diye dokunmuyorum ona. Şimdi gelirse naparım diye.

Şimdi ulaşılamaz görünsede kalbinin esaretine boyun eğsemde, hayatın bu esareti bana sunmasının tadını çıkarıyorum. Keşke tüm esaretler kalbinde son bulsada, yüzümde senden kalan bir gülücük yer can bulsa. Özledim, özleminin canımı yakışı tarif edilemez. Geceleri uyanıp yastığıma sarılıp ağlayışlarımı görsen için için, sensizliğin açıtan yanının ne olduğunu daha iyi anlar mısın ?

Anlam(sız)

// Ocak 11th, 2010 // 5 Yorum » // Güncem | 39 kez okundu

Bu serzenişlerin bir anlamı var…

Anlamsız gibi duran her sözcüğün gizlediği bir anlam

anlamların içinde saklı bir nefes

o nefesin içinde bir huzur ve bu huzurun ardındaki gerçek SEN.

Soluduğum havanın içinde yoksan eğer, kokladığım hava senden değilse,

ve bir aşk doğmuyorsa sabahlarıma

geceleri yatmanın ne anlamı var

« Önceki Yazılar