kavgalarım başladı, iç yolculuklarıma çıkamadan…

ne yana dönsem bilinmez bir boşluk görüyorum karanlıklarımın ortasında. anılarım paramparça olmuş ayıklayamıyorum. kulaklarımda sancılı bir aşkın haykırışları. aldanıyorum…

ben bu yorgun rüzgarın hangi yöne gittiğini bilmeyişimde saklıyım. prangalar vurmuşum gönlümün dehlizlerine. ellerim görünmez kelepçelerimde bağlı kalmış ve sen gizeminde sakladığın belli belirsiz umutların arasında kaybolan gençliğinlesin.

gecelerim kanser tadında, acı saatler zehir gibi girmişken kanıma satılık gözyaşlarımla yapa yalnız, kaybettiğim güzçsüzlüğümü anımsamaya çalışıyorum.
yoruldum, hep güçlü olmaktan. çok yoruldum hemde. bir dost arayan biçareliğime sahip olamıyorum artık.

mutluluklarım üşüyor nefretlerimin gölgesinde.

dostları geçmişimle tanıştırıp, geleceğime yapıştırmak, korkularımla yüzleştirmek istiyorum, söküp çıkartamadığım yüreğimden. gülümseyen ağlayışlarımla buluşturmak ve en zamansız anlarda kaçıp gidişlerimde beklemelerini. sabırsız bekleyemeyişlerimi almalarını aklımdan.

……

kavgam bitti, bitti de noldu?

ben hala güçsüzlüğümle güçlü, korkularımla korkusuz bir anı yaşıyorum, öfkeme yenik düşerek. herşeyi bildiğimi sanarak, bilmediklerimle savaşıyorum…

10.06.2007
ne_o