Neden Seviyorum Seni…

// Ekim 15th, 2009 // Düşümdekiler | 100 kez okundu

“Susuşlarında şairler intahar eder ve tüm şiirler öznesiz kalır.”

Sen yazınca, konuşunca şairler küsüyor hayata, yazmaya. Anlatınca sendeki beni, kelimelerin, içimde bir yanardağın lavlarını püskürtüyor kalbime. Amansız bir yağmur başlıyor baharı müjdelercesine ve tüm sevdalar çarmıha geriliyor yalanlarından ötürü. Ben sende sevginin ne olduğunu ilk defa öğreniyorum sanki. Sanki yalanların içinde uzanan hayatın gerçeğini sende buluyorum.Sen diyorum başka birşey diyemiyorum.

Karanlık gecelerde yatağımda ansızın uyanıp seni arıyorum. Elim boş, sözlerim sahibsiz kalıyor, bedenim çırılçıplak. Yüzüme asırlık bir hüzün çöküyor. Uykum kaçıyor işte. Oturuyorum soğuk odada, yatağımda, yatağımız bile diyemiyorum ya, kahretmeye yetiyor. Senli hayaller kurmaya başlıyorum. Aslında hayaller yeni değil. Hep kurduğum aklımda dönüp dolaşan Sen. Birini seçiyorum içlerinden, tüm ayrıntılarını kurmaya başlıyorum zihnimde. “Önce  mekan beliriveriyor çevremizde. Yeşilin her tonu capcanlı gözlerimde, mavinin en mavisi karşımızda. Bir an susturuyorum tüm düşüncelerimi ve sesleride oluşturmaya başlıyorum. Ilık bir yaz rüzgar yüzünü okşuyor bak şimdi. Bak, bak şu dalgaların arasına bak. Gördün dimi atlayan zıplayan balıkları.” Sonra bir anda silkelenip kendime geliyorum, karanlık gözümü acıtıyor sanki sahne spotları gibi. Aslında acıtan karanlık değilmiş, şimdi anlıyorum. Yokluğun mıh gibi saplanmış her yanıma, acıtan oymuş.

Sevgilim burnumda tütüyor kokun. Hani hep diyorum ya gülü reyhan olan kokun. Derin derin soluyorum isli havayı, meltemler getirir mi şimdi buraya kokunu diye. Gelmiyor susuyorum. Ağzımı açıyorum sonra birşeyler söylemek istercesine, olmuyor. Çıkmıyor kelimeler dudaklarımdan. Gökyüzüne bakıyorum, beraber izlediğimiz yıldızlarda seni görürüm diye fakat bulutlarda bugün iş başı yapmışlar. Görünen karanlığımın bir başka tonuymuş sadece.

Gözlerin geliyor aklıma, bakmaktan alıkoyamadığım, bakmaya hiç doyamadığım. Hani ilk zamanlar kaçırırdın ya gözlerini. Bakışlarını takip etmek için çırpınırdım. Şimdi ben bakamaz oldum. Öylesine özlemle aşkla bakıyorsun ki, seni gördüğüm günlerin gecesinde onları göremeyeceğimi bilmenin üzüntüsü mahvediyor beni. Yine dayanamıyorum. Hemen dönüp dalıyorum o çocuk gözlerine. Bazen dünyanın başka sesleri dağıtınca dikkatimi, sesinde geliyorum kendime. Diyorum işte o zaman nolur susma. Sen susmaki ben yalan dünyanın sahte seslerine alışmayayım. Sen ellerimi bırakma ki ben yaban ellere kalmayayım, sen beni sarki, ben karanlığın koynunda uyumayayım.

Seni seviyorum…

Zamanı unutan benliğimi sana teslim edip bu ömrü yaşamak istiyorum. Herkese ve feleğin tüm oyunlarına inat saf olan sevgiyi senin kollarında yaşayacağımı biliyorum.

Biliyorum seninde beni özlediğini..