kalemimin ucu kırılmış
açacak hiçbir şey yok
bir sevdayı yazmak için daha sert bastırmaktan başka çaremde yok
yazarken ellerime kan otursada acıtmıyor canımı
seni yazıyorum
ne acıtabilirki beni
yokluğundan daha acı ne olabilir ki
bir tutam yeşil yapraga sarıp devam etmeyecek miyim yazmaya
pes deyip yeter deyip isyan mı edeceğim
ASLA ! ! !
Kırık Kalem
Neden Seviyorum Seni…
“Susuşlarında şairler intahar eder ve tüm şiirler öznesiz kalır.”
Sen yazınca, konuşunca şairler küsüyor hayata, yazmaya. Anlatınca sendeki beni, kelimelerin, içimde bir yanardağın lavlarını püskürtüyor kalbime. Amansız bir yağmur başlıyor baharı müjdelercesine ve tüm sevdalar çarmıha geriliyor yalanlarından ötürü. Ben sende sevginin ne olduğunu ilk defa öğreniyorum sanki. Sanki yalanların içinde uzanan hayatın gerçeğini sende buluyorum.Sen diyorum başka birşey diyemiyorum.
Zamanı Geldi
Sen yazmaktan vazgeçme. Bırak bitmesin mürekkebi yüreğinin, ellerinin. Ben sıkılmam okumaktan da dinlemekten de. Gözlerimi diker semaya, duymaya çalışırım enginlerde haykıran sessiz çığlıklarını. Kahrolsa da duydukça gönlüm. Ben kahrolmaya layık olmayanların yanında savaşmaya razıyım. Sen, sen ol.
Özlemler hiç biter mi? hiç diner mi? Bastırmaktan yoruldum sevgimi özlemlerimi. Bastırmaya kıyamıyorum artık harcanışlarımı. Özlemde güzel sevgide, ama olsunlar isterim yanı başımda. Beklerim sabahlara değin geceyle sarmaş dolaş.






