Tesadüflere inanmadım hiçbir zaman. Benim için sebepler vardır ve zamanı geldiğinde yaşanacaklar. Yaşadığım iyi veya kötü her şeyin bir amacı olduğunu biliyorum. Kimisi olgunlaşmam için, kimisi ders almam için. Boşuna değil hiçbir şey.

Ruhun doymadığı, sevgiyle çevrilmediği bir hayatı istemedim hiçbir zaman. Paranın, malın, mülkün kölesi olmamayı hayatımın en önemli parçası haline getirdim. Dahası en önemli varlığın aşk, sevgi, huzur, mutluluk olduğu bir yaşam sürmeyi, bu yolda yürümeyi, bu yolda benimle yürüyecek bir insan için herşeyi adamayı seçtim. Hatalar yanlışlar, yanlış duraklar. Korkular, hüsranlar, kayboluşlar. Bu süreçte değişimde kaçınılmaz oldu benim için.

Son 3 aydır güzellikler çevremi sarmış durumda. Hayatı bir çok pencereden izlemek, güzellikleri onunla izlemek. Değeri ölçülemez bir mutluluk ve huzur. Tarif edilemez duygular içerisindeyim ve bunun tek bir sebei var ‘O’… Her zaman bir insanı harekete geçirecek başka bir eşin olduğunu düşünürüm. Ben o kişiyi buldum. Hemde her şeyden vazgeçtiğim bir zamanda. Elimi tutacak beni kendime getirecek birisini. Beni tanıyanlar bilir. Öyle dünyaya dair maddi heveslerin peşinde birisi değilimdir. Benim için hayatımı sürdüreceğim insan her şeyin ötesin, üzerinde gelir. İşte şimdi tüm güzellikleri fazlasıyla hakedecek, benim gibi deli dolu, aynı yolda yürümek için can atan birisi var yanımda.

Şimdi tüm gülümsemelerim onun için. Onunla başka bir yerden bakıyoruz.

Pusulası şaşmış, rotası bozuk bir gemiydi ruhum.

Alaboralar arasında, fırtınalara direniyordu pervasızca.

Dur dedi bir ses, bu dalgalar boyunu aşıyor.

Tek başına hangi dalgaya meydan okuyorsun.

Soğuk terler boşanıyordu gözlerimi açtığımda. Dışarıda deli-dumrul bir fırtına, sığınacak yer ararcasına penceremi zorluyordu. Gecenin zifiri karanlığında gözlerimde bir sancı, ellerimi bile göremiyordum. Masanın üzerinde duran bardağımı bulmaya çalıştım ürkek bir çocuk gibi. Sanki bu oda benim odam değildi, yabancı geliyordu herşey. Bardağımdan kana kana içtiğim su boğazımı yırtarak ilerledi. Fırtına şiddetleniyor, hiddetleniyordu amansızca. Yavaşca doğrulduğum yatağımda, başımı tekrar koydum yastığıma. Derin bir nefes çiğerlerimi doldururken burnuma ilişen o kokuyla irkildim. Göğsüme saplanmış bir hançer misali sızısını hissettim, yaralarımın.

Fırtınalar da ne ki, ben kaç mevsimi bu gemiyle devirmedim mi ?

Güverteye her su doluşunda, o suyu bile sahiplenmedim mi?

2 saattir uyanığım. Kabuslar uykumu böldü, kaçıncı uykusuz gece bilmemki ? Beyhude yalnızlık sanrıları paramparça etmiş ruhumu. Ya bende rüya görmek istiyorum, kabuslarımdan arınıp denizi, maviliği, yeşilliği görmek istiyorum. Titreyerek çığlıklarla değil, gülümseyerek uyanmak istiyorum.

….

Not : Devam edecek…

Bir yağmurun ardına gizlenmiş kendi fırtınalarını arıyorsun
Sakın durma fırtınlarında kendi özgürlüğün gizli
öyle güzel saklıyorsunki sen bile farkında değilsin belki
umut yüklediğin yarınların dünün olmaya çoktan hazırf
nasıl mı
doğmayı bekleyen minik eller gibi kenetlenircesine ve delirircesine
sen sen olabilmenin farkına vardığın an bulacaksın dünyanın o muhteşem anını
bulmayacağın tek bir şey var ki o da hüznün kararttığı geceler
gecelerin koynunda herşeye inat haykıracağın günler gelecek
işte masal diyarından çıkan ruhunu o an kucaklayacaksın
ve bilinmezliğin bir anda adanmışığın olacak
gerçekten mi demene gerek yok
biliyorsun gerçekliğin çok yakın olduğunu ve bir kucak mesafesi uzağında olduğunu
korkma
sakın korkma ! ! !
korkuların senin yoldaşın olacak
beraber güleceksiniz hayata
hayat sizden memnun olacak
duracak karşında en sağlam adımları ile
yıkacaksın korkularını bir ateşin içinde bırakarak
işte o gün yağan yağmurlar senin için yağacak
sana baharını müjdeleyerek….

Lübnanlı olup Amerika’da yaşayan Halil Cibran’ın Filistin’de doğan Mey Ziyade ile mektuplaşmalarını içeriyor kitap. Halil Cibran ölene dek yaklaşık 20 yıl devam ediyor bu yazışmalar. İşin ilginç yanı, ikisi de birbirini hiç görmüyor..

Uzun bir zaman önce okuduğum okurken büyük keyif aldığım bu kitabı şimdi tekrar okumaya başladım. Mutlaka okuyunuz…

İşte o harika eserden bir bölüm..

“Keşke sesimi kanatlandırmak ve mırıltılarımı şarkılara döndürmek için burada olsaydın. Yine de “yabancılar” arasındayken görünmez bir “dostum” beni dinleyip tatlılık ve duyarlılıkla gülümsediğini bilerek konuşacağım.”

“Sana karşı taşmalarım – ne demek bu? Bütün bunlarla ne demek istediğimi gerçekten bilmiyorum. Ama senin sevdiğim olduğunu ve sevgiye saygı duyduğumu biliyorum. Şunu tamamen bilerek söylüyorum ki, aşk en azından büyüktür. Aşkın eşlik ettiği yoksulluk ve sıkıntılar sevgisiz zengilikten çok daha iyidir. Bu düşünceleri sana itiraf etmeye nasıl cesaret edebiliyorum? Böyle yaparak onları yitiriyorum… yine de bunu yapmaya cesaret ediyorum. Tanrı’ya şükürler olsun ki bunları söylemeyip yazıyorum, çünkü şu anda burada olsan, hemen geri çekilip uzunca bir süre senden kaçarım ve söylediklerimi unutuncaya kadar da beni görmene izin vermem. … Güneş ufukta kayboldu, harika şekilli güzel bulutların arasından parlak tek bir yıldız belirdi, Venüs, Aşk Tanrıçası. Bu yıldızda bizim gibi aşk ve arzuyla dolu insanlar mı oturur acaba? Acaba Venüs de benim gibimi ve kendi Cibran’ı mı var -kendi uzakta ama aslında çok yakında olan güzel varlık- ve acaba o da şu anda, ufukta titreyen alacakaranlıkta, alacakaranlığı karanlığın izleyeceğini ve karanlığı ışığın izleyeceğini ve günü gecenin izleyeceğini ve geceyi günün izleyeceğini ve sevdiğini görmeden önce bunun defalarca tekrarlanacağını bilerek ona mektup mu yazıyor? Ve böylece alacakaranlığın ve gecenin bütün yanlızlığı hiç sezdirmeden ona yanaşıyor. O zaman o anda elindeki kalemi alacak ve karanlıktan, bir adım kalkanına sığınacak: Cibran

Bazen uzakta olan bir dost, yakında elinizin altında olan bir arkadaştan daha iyidir

Her ruhun bir mevsimi vardır. Ruhun kışı ne baharı gibidir ne de yazı sonbaharı gibi

Benliğin tüm özellikleri içinde karamsarlıktan daha kötüsü yok. Hayatta hiçbir şey kişinin kendisine “sen yenildin” demesinden daha zor bir şey olamaz.
…karamsarlık sesi olmayan, sessiz bir histir.”

Y O R U L D U M ! ! !

Avazım çıktığı kadar bağırmak istediğim anlar hiç eksik olmuyor başımdan. Ruhum kanayan bir yaranın esiri olmuş haberim yok. Kendimi çıkmaz dar bir sokakta buluyorum çoğu zaman. Sağa bak sola bak her taraf üzerime geliyor sanki. İş, özel hayat hepsi birbirine karışmış arapsaçı olmuş sanki. Aslında yaıpılacak, yapmam gereken birçok şey var. Zamanımı karamsarlığımın içinde harap ettiğim bir gerçek ama bir mucize bekliyorum galiba. Herşeyi düzene sokacağım bir an gelecek ve benim o ana hazırlanmam gerek.

14.08.2009

ne yana dönsem bilinmez bir boşluk görüyorum karanlıklarımın ortasında. anılarım paramparça olmuş ayıklayamıyorum. kulaklarımda sancılı bir aşkın haykırışları. aldanıyorum…

ben bu yorgun rüzgarın hangi yöne gittiğini bilmeyişimde saklıyım. prangalar vurmuşum gönlümün dehlizlerine. ellerim görünmez kelepçelerimde bağlı kalmış ve sen gizeminde sakladığın belli belirsiz umutların arasında kaybolan gençliğinlesin.

gecelerim kanser tadında, acı saatler zehir gibi girmişken kanıma satılık gözyaşlarımla yapa yalnız, kaybettiğim güzçsüzlüğümü anımsamaya çalışıyorum.
yoruldum, hep güçlü olmaktan. çok yoruldum hemde. bir dost arayan biçareliğime sahip olamıyorum artık.

mutluluklarım üşüyor nefretlerimin gölgesinde.

dostları geçmişimle tanıştırıp, geleceğime yapıştırmak, korkularımla yüzleştirmek istiyorum, söküp çıkartamadığım yüreğimden. gülümseyen ağlayışlarımla buluşturmak ve en zamansız anlarda kaçıp gidişlerimde beklemelerini. sabırsız bekleyemeyişlerimi almalarını aklımdan.

……

kavgam bitti, bitti de noldu?

ben hala güçsüzlüğümle güçlü, korkularımla korkusuz bir anı yaşıyorum, öfkeme yenik düşerek. herşeyi bildiğimi sanarak, bilmediklerimle savaşıyorum…

10.06.2007
ne_o

Ve Söz bitti… Saklı kalan sözcükler cümlelerimizin en olunmadık yerlerinde belirdiler, biz sevgiliye haykırırken..
Soğuk havalarda puslu camlarda gözüktüler. Ve söz bitti en olunmadık yaralar kanarken.

Adını hatırlamaya çalıştık sevgi dolu dostların.. Her cümlemize bir virgül koyan, hani bu gece bitmesin der gibi devam ettiren tüm anılarımızı..
Biz susmaya çalışmadık ki, dostlarda vazgeçmesin diye. Sevdalarımızın hakimi olsunlar, hüküm versinler aşkın önünde diye.

Ve Söz Bitti…

Umut ikliminde hayallerimiz yağmaya başladı karanlık gecelerin içinden.. Hayallerimiz damladıkca avuçlarımıza, gönlümüzde en güzel anılar filizlenmeye başladı.
Kahrolduk, o anların özlemini duyunca, yaşamaya doyamadıgımız vakitleri anımsayınca.

Özledik aşksız serzenişlerimizi. Sabahlara dek süren uykuya direnişlerimizi. Hani şarap tadında doyulmayan sevgimizi..

Ve Söz bitti.
En korkutucu zamanlar başladı, suya hasret kalan çiçeklerin kışlarından. Farkına varamadık nasıl geçti bizli o saatler. Kaybolan sözcüklerin peşine düştük, dostları ararken…
Hani dosttur bu acı söylemezse olmaz dedik, söylediği acı sözleri bulamadık. Bulamadık yitik sevdaların arasında bizi. Ağlayamadık yağmurlar bizim üstümüze yağarken.
Kaçamadık adını koyamadığımız dostları anarken…

Şimdi hazan mevsimi yaprakları gibi savrulduk hayallerimizin ötesine. Haykırdık ama sesimizi duyuramadık

VE SÖZ BİTTİ.

26.04.2007
ne_o

–Bu kaçıncı hüzün mevsimi, bu matem kimin? Bu rüzgar kimin acılarını süpürüyor ve ben neden kaçıyorum? Kimim ben ya, neyim, ne için yaşıyorum, bu savaş niye?
-Yeter bee !!! Çık git zihnimden bütün düşlerimi kemiren, hayallerimi yiyen karanlığım. Sus; beynimde çığlık gibi yankılanıyor sesin.

Aklım mahşer yeri gibi. Her düşümden ayrı bir ses yükseliyor. Hangisi benim, bana ait bilemiyorum. Çıldırmamak içten değil, deliliğimse çoktan sarmış düşlerimi.

–Ya saçmalıyorsun yine. Çıldıracakmış, yok delirmişmiş. Sen düş kuramıyorsunki bunları yazasın. Sen sadece saçmalık tükürüyorsun boş kağıtlara.
-Off! Nedemeye benim yazıma konu oluyorsunki sen. Davetli misin ki bu kalemin mürekkebine de bana müdahele edebileceğini sanıyorsun.
–Bak şu akıl noksanına, sanki ben geldim yazılarına. Unuttun mu ben senin karanlığınım, hani korkuların, pişmanlıklarının yansımasıyım. Ne şanslıyım ki sende pişmanlıklar geç kalınmışlıklar devam ettikçe beni yaşatacaksın.
-Yeter!!! Hatırlatma bana hatalarımı. Geçmişin pişmanlıklarını. Sus, lütfen sus ! ! ! Hatta kapa çeneni. Mümkünse kilitli kalsın dilin dudaklarının arasında.

Niye kavga ediyor bunlar yine. Ya ben hangisiyim acaba. Benimde aklım karıştı şimdi. Bunlar ben olabilir miyim(!) Yok canım daha neler.

–Al işte. Bu da kendini bambaşkası sanıyor. Uyan, uyan! Yıllardır görmemezlikten geliyorsun ya bizi. Hani kafanı çeviriyorsun duymamak için. Artık aç kulaklarını ve iyi dinle. Sen kaybedenlerin yüzkarasısın. Sana anlatmaya çalıştım yıllarca. Yüzüne vurdum hatalarını, geç kalmışlıklarını. Ama yok sen çok bilmişsin ya. Kendiyle barışıksın. Herşeyin üstesinden gelirsin. Böyle mi üstesinden geldin sorunlarının. Görmezlikten gelerek, vazgeçerek, yolundan dönerek.
-Ya ben hangi günahın bedelini ödüyorum ki şimdi. Sen nenden felaket tellallığa yapıyorsun. Ya sen ben değil misin? Neden acıtıyorsun ki canımı?

Siz neden bahsediyorsunuz. Bak sen şunlara ya. Yok hatalarımı görmemişim, duymamış seslerini kaçmışım. Yok Günahlarım varmış, bedel ödüyormuşum. Ben gayet mutluyum. Sorunlarım olmadıki benim bedel ödeyeyim. Kaybetmedimki hiç.

*Susun üçünüzde. Hepinizde benimsiniz, bensiniz. Ama durmak nedir bilmezsiniz. Yıllardır kemirdiniz yediniz beni be. Didişip durdunuz. Hanginizi dinlesem acılara boğuldum. Korkulara yenik düştüm.

Gel sevgilim gel. Gidelim biz. Bunları bir akıl hastanesini götürelim. Anılarımızı yaşayalım rahat rahat. Bunlarla ölüm bile zor.

–Sevgilim mi? Hani şu yıllarca sevdim dediğin. Hiç aramadığın aramaya korktuğun. Şimdi de onunla mı konuşuyorsun bizden kaçmak için. Sen yalnız ölüyorsun akıllım. Uyan artık!
-Ölüryor muyum? Hayır, hayır ölemem. Sen beni korkutuyorsun yine. Biliyorsun korktuğumu, kullanıyorsun dimi.

Ölmüyoruz sakin olun. Ben hiç öldüğümü düşünmüyorum. Bakın her taraf ne güzel. Huzur dolu. Şşşt! Kime diyorum cevap versenize…

– …
-…
*…
…

10.11.2007
ne_o

Bir yaratıcı güç var, ulu ve akpak,
Kutsal ve yüce, ona vicdanla inandım.
“yeryüzü vatanım, insan soyu milletimdir benim”
Ancak böyle düşünenin insan olacağına inandım.
Şeytan da biziz cin de, ne şeytan ne melek var;
Dünya dönecek cennete insanla, inandım.
Yaradılışta evrim hep var, hep olmuş, hep olacak;
Ben buna Tevrat’la, İncil’le, Kuran’la inandım.
“tekmil insanlar kardeşi birbirinin”… Bu bir hayal !
Olsun; ben o hayale de bin canla inandım.
“insan eti yenmez”; bu avuntuya içimden
Bir an için geçmişimi unuttum da inandım.
Kan şiddeti besler, şiddet kanı… Bu düşmanlık
Kan ateşidir, kanla sönmez, inandım.
Kuşkusuz bu öldürülen yaşamı, apaydınlık
Bir yeniden doğuş izleyecektir, buna imanla inandım
Aklın, 0 büyük sihirbazın hüneri önünde
Yok olacak, gerçek dışı ne varsa, inandım.
Karanlıklar sönecek, yanacak gerçek ışığı,
Patlayan bir volkan gibi, bir anda, inandım
Kollar ve boyunlar çözülecek. Ezenin yumruğu
Şangırtılı zincirlerle bağlanacak, inandım.
Bir gün teknik, şu kara toprağı altın yapacak
Ne olacaksa bilim gücüyle olacak … İnandım.

Tevfik FİKRET

Korkuyorum. Hemde çok. Islak bir kedi gibi bir köşede tirtir titriyorum. Ürkek bakışlarım karanlığın içinde seni arıyor.

Nerdesin ? ? ?

Evet nerdesin, nerelerdesin benim kaybolan sevgim. Mevsimler girdi aramıza ve senden tek bir ses bile yok kulaklarımda çınlayan. Özledim seni dedikçe boğazımda düğümlenen heveslerim sadece ellerimde kalan. Bekliyorum bilmediklerimi sanki. Sessiz çığlıklar atıyorum saçmalayan sesimle.

Korkuyorum. Bedenim kendi kendi zehirliyor. Ruhum satılmış. Kaçıncı kez kürek mahkumu oluyorum sevdanda. Sonsuzluğum oluyor tüm cezalar. Senin yolunda korkutmuyor ya ölüm beni, ama belirsizlik kemiriyor düşlerimi. Düşüşlerimde paramparça oluyorum tutmadığın için beni. N’olur tutsan sende ellerimi, sımsıkı sarsan n’olur.

Sen…
Ben…
Nerdeyiz şimdi…

Takvimler ömrümüzden çalarken günleri, hayat seni benden günbe gün uzaklaştırıyor. Kaybediyorum sanki seni. Avuçlarımın arasından kayıp giden su misali. Tutamıyorum, sıkıp avuçlarımın içine hapsedemiyorum. Kahrediyor bu benliğimi. Ağlamayı bile beceremiyorum. Tıkanıp kalıyor tüm duygularım gözlerimde.

Gözlerimin önünde siluetinle yapayalnızım. Her uzandığımda sana, bulanıklaşıyor herşey. Hıçkıra hıçkıra sarılmak istiyorum sana. Off benim sersefil aşkım off. Ben kayboluyorum. Sen hala yoksun…ve silik bir yaşam izi kadar değersizleşiyor sanki tüm yaşamım..

Hadi duy benim serzenişlerimi, hıçkırıklarımı. Tek isteğim bir kaç cümle. Peşinden tüm dünya ya karşı dik durabileceğim yine. Çok mu zor sevgili, söyle benim yanımda yürümek çok mu zor. Yanımda hissetmek istiyorum sadece seni.

Sadece seni dinlemek istiyorum.

“Seninleyim…”

01.12.2007

ne_o