kavgalarım başladı, iç yolculuklarıma çıkamadan…

ne yana dönsem bilinmez bir boşluk görüyorum karanlıklarımın ortasında. anılarım paramparça olmuş ayıklayamıyorum. kulaklarımda sancılı bir aşkın haykırışları. aldanıyorum…

ben bu yorgun rüzgarın hangi yöne gittiğini bilmeyişimde saklıyım. prangalar vurmuşum gönlümün dehlizlerine. ellerim görünmez kelepçelerimde bağlı kalmış ve sen gizeminde sakladığın belli belirsiz umutların arasında kaybolan gençliğinlesin.

gecelerim kanser tadında, acı saatler zehir gibi girmişken kanıma satılık gözyaşlarımla yapa yalnız, kaybettiğim güzçsüzlüğümü anımsamaya çalışıyorum.
yoruldum, hep güçlü olmaktan. çok yoruldum hemde. bir dost arayan biçareliğime sahip olamıyorum artık.

mutluluklarım üşüyor nefretlerimin gölgesinde.

dostları geçmişimle tanıştırıp, geleceğime yapıştırmak, korkularımla yüzleştirmek istiyorum, söküp çıkartamadığım yüreğimden. gülümseyen ağlayışlarımla buluşturmak ve en zamansız anlarda kaçıp gidişlerimde beklemelerini. sabırsız bekleyemeyişlerimi almalarını aklımdan.

……

kavgam bitti, bitti de noldu?

ben hala güçsüzlüğümle güçlü, korkularımla korkusuz bir anı yaşıyorum, öfkeme yenik düşerek. herşeyi bildiğimi sanarak, bilmediklerimle savaşıyorum…

10.06.2007
ne_o

2007 yılı nisan ayında yazdığım bir yazımı sizinle paylaşmak istiyorum umarım beğenirsiniz.

Ve Söz bitti… Saklı kalan sözcükler cümlelerimizin en olunmadık yerlerinde belirdiler, biz sevgiliye haykırırken..
Soğuk havalarda puslu camlarda gözüktüler. Ve söz bitti en olunmadık yaralar kanarken.

Adını hatırlamaya çalıştık sevgi dolu dostların.. Her cümlemize bir virgül koyan, hani bu gece bitmesin der gibi devam ettiren tüm anılarımızı..
Biz susmaya çalışmadık ki, dostlarda vazgeçmesin diye. Sevdalarımızın hakimi olsunlar, hüküm versinler aşkın önünde diye.

Ve Söz Bitti…

Read more »

“Aklıma düştün yine. Belli belirsiz anılar yumağı gözlerimin önünde. Geçmişten bir silüet sislerin ardında ve kulaklarımda amansız bir çınlama.”

–Bu kaçıncı hüzün mevsimi, bu matem kimin? Bu rüzgar kimin acılarını süpürüyor ve ben neden kaçıyorum? Kimim ben ya, neyim, ne için yaşıyorum, bu savaş niye?
-Yeter bee !!! Çık git zihnimden bütün düşlerimi kemiren, hayallerimi yiyen karanlığım. Sus; beynimde çığlık gibi yankılanıyor sesin.

Read more »

HALUK’UN AMENTÜSÜ

Bir yaratıcı güç var, ulu ve akpak,
Kutsal ve yüce, ona vicdanla inandım.
“yeryüzü vatanım, insan soyu milletimdir benim”
Ancak böyle düşünenin insan olacağına inandım.
Şeytan da biziz cin de, ne şeytan ne melek var;
Dünya dönecek cennete insanla, inandım.
Yaradılışta evrim hep var, hep olmuş, hep olacak;
Ben buna Tevrat’la, İncil’le, Kuran’la inandım.
“tekmil insanlar kardeşi birbirinin”… Bu bir hayal !
Olsun; ben o hayale de bin canla inandım.
“insan eti yenmez”; bu avuntuya içimden
Bir an için geçmişimi unuttum da inandım.
Kan şiddeti besler, şiddet kanı… Bu düşmanlık
Kan ateşidir, kanla sönmez, inandım.
Kuşkusuz bu öldürülen yaşamı, apaydınlık
Bir yeniden doğuş izleyecektir, buna imanla inandım
Aklın, 0 büyük sihirbazın hüneri önünde
Yok olacak, gerçek dışı ne varsa, inandım.
Karanlıklar sönecek, yanacak gerçek ışığı,
Patlayan bir volkan gibi, bir anda, inandım
Kollar ve boyunlar çözülecek. Ezenin yumruğu
Şangırtılı zincirlerle bağlanacak, inandım.
Bir gün teknik, şu kara toprağı altın yapacak
Ne olacaksa bilim gücüyle olacak … İnandım.

Tevfik FİKRET

Saçmalıklar tükürülen bir geceden….

Korkuyorum. Hemde çok. Islak bir kedi gibi bir köşede tirtir titriyorum. Ürkek bakışlarım karanlığın içinde seni arıyor.

Nerdesin ? ? ?

Evet nerdesin, nerelerdesin benim kaybolan sevgim. Mevsimler girdi aramıza ve senden tek bir ses bile yok kulaklarımda çınlayan. Özledim seni dedikçe boğazımda düğümlenen heveslerim sadece ellerimde kalan. Bekliyorum bilmediklerimi sanki. Sessiz çığlıklar atıyorum saçmalayan sesimle.

Korkuyorum. Bedenim kendi kendi zehirliyor. Ruhum satılmış. Kaçıncı kez kürek mahkumu oluyorum sevdanda. Sonsuzluğum oluyor tüm cezalar. Senin yolunda korkutmuyor ya ölüm beni, ama belirsizlik kemiriyor düşlerimi. Düşüşlerimde paramparça oluyorum tutmadığın için beni. N’olur tutsan sende ellerimi, sımsıkı sarsan n’olur.

Sen…
Ben…
Nerdeyiz şimdi…

Takvimler ömrümüzden çalarken günleri, hayat seni benden günbe gün uzaklaştırıyor. Kaybediyorum sanki seni. Avuçlarımın arasından kayıp giden su misali. Tutamıyorum, sıkıp avuçlarımın içine hapsedemiyorum. Kahrediyor bu benliğimi. Ağlamayı bile beceremiyorum. Tıkanıp kalıyor tüm duygularım gözlerimde.

Gözlerimin önünde siluetinle yapayalnızım. Her uzandığımda sana, bulanıklaşıyor herşey. Hıçkıra hıçkıra sarılmak istiyorum sana. Off benim sersefil aşkım off. Ben kayboluyorum. Sen hala yoksun…ve silik bir yaşam izi kadar değersizleşiyor sanki tüm yaşamım..

Hadi duy benim serzenişlerimi, hıçkırıklarımı. Tek isteğim bir kaç cümle. Peşinden tüm dünya ya karşı dik durabileceğim yine. Çok mu zor sevgili, söyle benim yanımda yürümek çok mu zor. Yanımda hissetmek istiyorum sadece seni.

Sadece seni dinlemek istiyorum.

“Seninleyim…”

01.12.2007

ne_o